Κι αφού τα δέντρα ζουν αταξίδευτα,κλαδιά καινούρια ντύνονται,αλλάζουν φορεσιέςνα τις ταξιδεύουν στο φως του ήλιου,να γυαλίζουν στης βροχής την ορμή.Κι όταν κοιμούνταιστολίζονται του Θεού τις περίτεχνες νιφάδες.Ρίζες βαθιές μου,ορμητικά ποτάμια της αναμονής. Δεν κοιμάμαι.Θα βραχώ τον ήλιο,στολίδια της ελπίδας χρώματασε μια ζωή αταξίδευτηχεριά κλαδιά γυρεύω να φτάνω ουρανό.