Είκοσι οκτώ σταγόνεςστάζουνε έρωτες, αγάπες, χρόνους, θανάτουςΕίκοσι οκτώ σταγόνεςΠότε σάρκες και πότε αερικάΜια οξυγόνο κι άλλες φορές µαζούτΕίκοσι οκτώ σταγόνεςΘα σε δροσέψουν, θα σε κάψουν… Τόσο!Κι όταν θα µαζευτούνε όλες µαζίγι’ άλλους θα γίνουν θάλασσες,γι’ άλλους ποτάµια, πυρκαγιέςΕίκοσι οκτώ σταγόνες στάζουνε, και πόσο θα βραχείς;Ο άνθρωπος πίσω, µέσα, δίπλα, παράλληλα µε τον χρόνο, τον θάνατο, τα πάθη. Βουτηγµένος στις αδυναµίες του, ηλεκτρισµένος και γυµνός µπροστά µας. Ως µικρός ήρωας, µα και ως αρνητικός πρωταγωνιστής. Σαν µπουκιά και σαν αντίδωρο. Κραυγή, και δυο φορές ανάσα. Λαϊκός ποιητής ο λόγος, µα και φονιάς. Τα σύµφωνα ξουράφια, φωνήεντα ιαχές.Ο άνθρωπος. Κάθε σταγόνα και φωτιά.Είκοσι οκτώ. Όσο του φεγγαριού ο κύκλος.