Δρόμοι που μαρτυρούν την απουσία τους,χωρίς βλέμμα ή νεύμα ανθρώπου.Άγριος ο χειμώνας μας, σκληρός.Οι άνθρωποι στο επέκεινα της μνήμηςμικραίνουν, γίνονται ισχνοί.Χιόνι απαλό τους σκεπάζει.Δείτε, νυχτώνει.Κρύος άνεμος, παγώνει τ ́ αστέρια.Όλοι τους ζητούν ν ́ αναπαυθούν.Να ζεσταθούν βαθιά στη γη.Το λευκό δεν αλλάζει.Αστράφτουν τη μέρα τα χαλίκια,καθώς τα γλείφουν οι ανταύγειες του ήλιου.Λευκοί κι οι σταυροί που στέκουν βουβοίστα μνήματα.Κι εμείς μένουμεμ ́ ένα χλωμό μειδίαμα.Τι λόγο έχουν πια οι ποιητές;