Σφηνώσαμε τις υποσχέσεις που δώσαμε σ’ εμάς, σ’ ένα σακίδιοπου με δυσκολία κλείνει.Με κάθε βήμα απότομο, το δέσιμό του ανοίγει.Πήραμε τους δρόμους.Κι όσο δίνουμε όνομα στα χιλιόμετρα, στην ύπαρξή μαςεμφανίζονται ρωγμές.Το δέσιμό μας, ανοίγει.Όπως τα θραύσματα στο πρόσωπό μας, ξεφλουδίζουν. Είμαστε το καΐκι που στη στεριά γερνά κι αφήνει τη μπογιά τουστην άμμο.Παράξενο φως καίει μέσα μας.Φωτίζει τα χαλάσματά μας.Παράξενο φως καίει μέσα μας.Δεν διαπερνά τα χαλάσματά μας.