Σε μαύρες λίμνες χόρευατόσα φεγγάριακαι τραγουδούσαμακριά απ’ τον εαυτό μουκαι τα σύννεφα χαιρετούσαχωρίς καθόλου πόνο στην ψυχήγια να ξαπλώσω μετά στο γυάλινο πάγονα τον ζεστάνωμε καρδιά μουδιασμένηξεχάστηκαέμεινα εκεί πάρα πολύκι όταν ξύπνησα πιαήταν αργά