Μία επιστροφή επιχειρεί, ο Κώστας Ρεούσης, με το ανά χείρας βιβλίο, Καρίνα (ποιήματα 1993-1997). Μία έκθεση ολιγόστιχων ποιημάτων, ζυμωμένων μες στην τελευταία δεκαετία του περασμένου αιώνα, που εμφανίζουν τα πρώτα συμπτώματα μίας λοξοδρομημένης ποιητικής ενός σαλεμένου δημιουργού. Άτσαλα χαραγμένα γράμματα οδηγούνται σε άξεστες λέξεις, σε ανοίκειους στίχους, σε άμορφα ποιήματα-σχήματα. Τρεις επάλληλοι κύκλοι τερματίζουν ταυτόχρονα... την αφετηρία. Η μετάβαση από το ένα ποίημα στο άλλο αγγίζει το πεδίο του επιγραμματικού αφορισμού. Ανάπηρος ο λόγος τραυλίζει την ύπαρξη του κενού. Με αφαιρετική κλιμακωτή γραφή ένας ανιχνευτικός ερωτισμός διαστρεβλώνει στην έκφανσή του τον ίμερο. Η αναζήτηση της κυκλικής χαραγμένης ανάσας οδηγεί με ταχύτητα υπερπραγματικής ανθρωπο-κτονίας το προμελετημένο στη λαιμητόμο-ρουφήχτρα του λευκού χαρτιού.[Δείγματα Γραφής]ΠΟΘΕ ΚΟΡΣΙΚΑΝΕΑμαρτία ινδού προσκύνησες άγλωσσοςδηλαδή μουγκός επέστρεψες το άγιοπου ’κλεψες από τον τύμβο του γραφόχειρατρεις φορές άξιος στο εκκλησίασμαχαμογελάς γυρνώντας τοκεφάλι πίσω μεδόντια βρικόλακα δαγκώνεις.(Από την ενότητα ποιημάτων 'Χαμαιλέων')ΜΕΣτίχουςταραγμένοςτηβασκανίαδιώχνω.(Από την ενότητα ποιημάτων 'Το κατούρημα')Η ΠΡΑΞΗ ΤΗΣ ΑΦΑΙΡΕΣΗΣΗ αφαίρεσηυπολείπεταιτης πράξηςδιατηρώνταςσε ορότο αίνιγμα.(Από την ενότητα ποιημάτων 'Αντιθάλαμος')