Ξεπλένοντας τη ζωή από τις στάχτες του χτες…Γέμισαν λεμονανθούς τα κλαδιάτο άρωμα ερεθίζει τις αισθήσειςόπως τότε,τρομακτικά ήρεμηεγωιστικά μόνηαναγνωρίζοντας τη φυσική ευθύνηστη συνάντηση με την αλήθειααπελευθερωμένη από ψευδαισθήσειςκαι από την ύλη, τώρα πια.Πόσο λίγο τελικάμας εξουσιάζει ο χρόνος στην ωριμότηταόταν πλάνες γεννιούνταιαπ’ τις σκοτεινές δαντέλες της αβύσσουκαι χορεύει στους φανοστάτες η βροχή,ώρες που αγγίζει η νύχτα ειρηνικά την πόληστιγμές που την ακολουθείςεκλεκτικά στη μεγάλη πλατείαξεπλένοντας τη ζωή από τις στάχτες του χτες.Έξω από την επίπλαστη εικόνα του κόσμου,ερήμην όλωνθα πετρώσει και αυτή η ευκαιρία.Έρχομαι με μια κρυφή μεθυστική χαράνα ξεδιψάσω,άλλη μια φορά στα χέρια σου,όταν αγιάζουν οι μνήμες το ξημέρωμα.Ίριδες ικέτιδες στις άκριες του δρόμουμαζί με τις κρυμμένες ενοχέςθερισμένες ανίκητες σκέψειςπίσω απ’ τα βλέφαρα.Αύριο… η Αγάπηδεν θα είναι κάτι που συμβαίνει στους άλλουςΑύριο… η Αγάπηένα χελιδόνι στο μπαλκόνι μας.