Στην ποιητική συλλογή της Ελευθερίας Γανωτίδου ηθμοί, που μάλιστα είναι και η πρώτη της, ο περιεκτικός ποιητικός λόγος, οι κατασταλαγμένες απόψεις, οι σκέψεις που το φίλτρο (ηθμός) του χρόνου διαμόρφωσε, οι εικόνες που με περισσή ευαισθησία αποτυπώνονται παρασύρουν τον αναγνώστη σε μια ενδιαφέρουσα περιδίνηση από την οποία αρνείται να διαφύγει.Αποτυπώνουμε ανάσες, αναστεναγμούς και όνειραγια εκείνα που ο ήχος στάθηκε λειψός να τα εκφράσει.Παλεύουμε στον άσπρο τον καμβά,χαράζουμε σημάδια, σημαίνοντα για σημαινόμεναψάχνοντας το νόημα που χάθηκε στη σιωπή.Ζητάμε απ' το χέρι να γίνει το στόμαπου ποτέ δεν έμαθε να μιλά,να ζωγραφίσει το συναίσθημαπου το σώμα πρόδωσε να μαρτυρήσει.Ίσως έτσι λυτρωθεί η δέσμια φωνή μαςκαι αντηχήσουν οι λέξεις στον ουρανό.