Σαν φθάσει ο χρόνος και πληθύνουν κείνα τα τμήματα της κοινωνίας που με μία άλογη ορμή θα οδεύσουν προς αδιέξοδα για θελημένα βίαιη σύγκρουση, ο κίνδυνος κάποιοι ν' αυτοδικήσουν με τρόπο αιματηρό, προβάλλοντας πραγματικές, προσωπικές, φανταστικές ακόμα και ανάμεικτες αιτίες παύει να είναι αμελητέος. Κι ενώ η αναδίφηση στα αίτια του φαινομένου μπορεί να εξυπηρετεί ή και να προσπαθεί να δικαιολογήσει μια τέτοια απόκλιση από την αποπνικτική ροή του συνήθως συμβαίνοντος, αυτή η εκτροπή δεν παύει ν' αποτελεί το άγος της πολιτείας μα κι όλων αυτών που θα καταπιαστούν με τέτοιο ολέθριο εγχείρημα. Αν στο αρχαίο δράμα ο από μηχανής θεός καθαιρεί τις ανόσιες πράξεις και αίρει αξεπέραστες αντιθέσεις της -αρκετά συχνά-δραματικής καθημερινότητας, στα καθ' ημάς η τελική καταφυγή σ' ένα -έστω χωλό, έστω στρεβλό- θεσμικό πλαίσιο φαίνεται να παρέχει τη μόνη λύση, την πλέον πρόσφορη, την πλέον έγκυρη σε τέτοια εκτροπή. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)