Τα Οιστρογόνα αποτελούν ένα ταξίδι στο χάος. Ποίηση βαθιά αυτοβιογραφική και τρεμάμενη σαν το ανθρώπινο είδος. Ένα ανθρώπινο είδος -που η δημιουργός ευελπιστεί- στον παρόντα τόμο να βρει μία συνοδοιπόρο.ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΌπως ο λύχνος που σβήνει μονάχος τουσαν σώσει το λάδι, μη λησμονήσεις ποτέπόσο για σένα, ναι, μόχθησα.Περασμένος και συ, όπως θα υπάρξουμε όλοι·και ούτε η γη θα μας αλλάξει ούτε η θάλασσαμα ένας όρκος επάνω στο φεγγάρι·που θα μας πάει πιο γρήγορα από εκατόφωτισμένα αστέρια που λάμπουνσαν τα μάτια αισχρού δολοφόνου.