Πένθιμο ήχο άφηνες μαζεύοντας αργά τα πράγματά σου, κάλτσες, κραγιόν εσώρουχα, κρέμες νυχτός κι ημέρας ριγμένα μικροπράγματα μιας τέχνης ταπεινής, ρυθμού που σ' είχε απορροφήσει της μοίρας σου φαντάζομαι γνωρίζοντας τους νόμους, σφιχτά δεμένη στο σχοινί του μαύρου χρόνου. [Από την έκδοση] Γαζέλι - Παρόν μες στο παρόν - Παρελθόν μες στο παρόν - Όλα παρόντα Κιτάπι