Στο κέντρο και το μικρό καφενεδάκι,το στέκι των «Μεγάλων»βρέχει και οι χοντρές σταγόνες της βροχήςκτυπούν στο καλντερίμιτζάμια θολάο υγρός αέρας ανοίγει τα παράθυρα.Σκύβουν μισόγιμνες γυναίκεςακούγονται βραχνά τραγούδια και γέλιαξανακλείνουν τα παράθυραακόρεστη πληρωμένη ηδονήανθρώπινη μυρωδιάβρισιές με ερωτικές κραυγέςκαι ο λακκιώτικος «θίασος»όλοι οι Λακκιώτες του δρόμουόλοι οι «ήρωες».Ο «Μπουκάλας», ο «Λαουτιέρης»,η ηρωϊκή μορφή η «Σαββάτω»επίσης η μεγαλύτερη «Περσόνα»που πάνω της είχε επενδύσειόλες του τις ονειρώξεις το παιδομάνιΚαι πάνω απ’ όλα και όλους, ο «Γέρος».Ο «Γέρος» ήταν κάτι σαν ξωτικό