ΧΡΟΝΟΣ ΠΡΩΤΟΣΑφηγούμαι τον αιώνιο χρόνοτον αιώνιο άνθρωπο και το αιώνιο περβόλιτο μεσημέρι πριν το βομβαρδίσουντα χιλιάδες βλέμματα των λουλουδιώντα δευτερόλεπταπου αυτοκτονούν πριν της ώραςκαι τη μητέρα μαςπου έπνιγε κάθε απόγευμα τον εαυτό τηςαπό ευγνωμοσύνηστην αιώνια παρθενίαΣας επιδεικνύωτον πολυτάλαντο άνθρωπο του Κρομανιόντους Καθάρους που αυτομόλησανμετά την ονειρική τους σφαγήτους μεσαιωνικούς κόμπουςστο λαιμό των Αψβούργων[...]