Άνθη του καλούΗ κόρη αυτήέχει ματωμένη τιάραστην κεφαλήΤα πόδια τηςφέρουν πληγέςαπό σκουριασμένα καρφιάΑιώνια σκουριά,ανεξίτηλη,που δεν σβήνεταιόσο κι αν προσπαθείΤα δάκρυά της κυλούνστη γηΦτάνουν ως το βάθος,στο κέλυφός τηςΤην ποτίζουν σιγανάμε τη διάφανη θλίψη τουςΤην ξεδιψούνΚαι μέσα από τη δροσιά τουςανθίζουνάνθη του καλού