Ω αρετή της συγνώμης, αρετή της υπομονής, αρετή της αυταπάρνησης,μα πάνω απ’ όλα, υπέρτατη αρετή, σαν τους απλούς ανθρώπους,να δέχεσαι υπάκουα, κατανυχτικά το πέρασμα του χρόνου,κατανοώντας αόριστα το βαθύ μυστήριο της αιώνιας κίνησηςκι αλλαγήςκαι σχεδόν συγκατανεύοντας – σα νάσαι λίγο κι εσύο δημιουργός του.Κι α, ποια άλλη, αλήθεια, πιο απροσμέτρητη λεηλασία υπάρχει της απρόσιτης αιωνιότητας,απ το τραγούδι.