1.Ήμασταν μπρούμυτα στο χοντρό χαλίτης διάβαζα μια ιστορία για ένα αλεπουδάκι-δεν ήταν όσο πονηρό θα ήθελε η μαμά του-όταν στήριξε καλά τους αγκώνες της,κοιτάχτηκε στο απέναντι τζάμικαι με την πιο γενναία της φωνή είπε:«Μαμά, είμαστε σαν τα σκουλήκια!»Πήρα τότε το κεφάλι μου από το κείμενοκαμάρωσα την αντανάκλασή μαςχωρίς να ανοιγοκλείσω τα μάτιακαι σιγουρεύτηκα ότι αυτή η ανάγνωσηδεν είχε κανένα νόημα να συνεχιστεί.Καθόλου δεν έδειξα ότι λυπήθηκαπου δεν ήμουν στη θέση της αλεπούς.