Κρύβω τον βορράαγκομαχάει η αρετή μα φτάνετ' η κακία; -στιγμής καν πέτρα πλήγωσε το άοπλον διαλόγουκι αύθις μια μούγκα σκότεινη φίνα διπλοκλειδώνειτο φις μπρος απασφάλιζεν ανόρεχτηχημεία -το αύριο σκάει βεγγαλικόν έχειςανάγκη φώτα; ποιον λες ότι διπλάρωνε παςπειρασμός στη βόλτα; θεός ή σκύλος εάν ξανάπάει κι ασορτί τού πόνου στήνετ' αυτάκι στουχιονιά τι πάλλευκος σφαδάζει ο έρως ποίημ' αλυχτάποίημα και κουρνιάζει.