Το έργο “Ειρήνη” περιλαμβάνει πέντε θεατρικούς μονολόγους που ενσαρκώνει η Ειρήνη προσωποποιημένη από μία γυναίκα ταλαιπωρημένη, κουρασμένη που αφηγείται τα βάσανά της σε έναν άνθρωπο πήγε να συναντήσει για να ζητήσει τη βοήθειά του, προκειμένου να μη χαθεί η Ειρήνη από τον κόσμο, δηλαδή η ίδια.Ο άνθρωπος αυτός, την ακούει με μεγάλη προσοχή χωρίς να μιλάει καθόλου αλλά συμπάσχει μαζί της! Έτσι η Ειρήνη μέσα από μιά νοερή επικοινωνία που έχει μαζί του αντιλαμβάνεται πως αυτός ο άνθρωπος που δεν είναι άλλος από τον ποιητή, μπορεί να τη βοηθήσει.Ο ποιητής εδώ, συμβολίζει την Τέχνη γενικότερα, τον Πολιτισμό και την Παιδεία. Εναποθέτει επάνω του τις ελπίδες της και ξέρει πως δεν θα απογοητεύσει.Έτσι, στο τέλος η Ειρήνη αποχωρεί από τη σκηνή με όνειρα και αισιοδοξία.