Αχ, θάλασσά μουΕκστατικός μπροστά στην ακτήμαγεύεις, γητεύεις τη σκέψη,μου, γοητεύεις την καρδιάκαι με τα βήματα μου πέρα δώθεψαχουλεύω για χρωματιστάκογχύλια στην αμμουδιά.Στη σιωπηλή σου απεραντοσύνηφωνάζω ικετευτικά,σε καλώ, σε προκαλώ, σε ρωτώ:Τις ει;Αχ, θάλασσα, πικροθάλασσατι μου επιφυλάσσεις;Πότε με καλοπιάνειςμε αγοραίες απολαύσειςκαι μ’ ιερόδουλες, που εθίζουνηδονικά τους ναυτικούςκι απ’ τα ναυάγια της ζωήςανείπωτες αισθήσεις.Πότε μ’ αναπτερώνεις μ’ έωλα λόγιακαι μου υπόσχεσαι πολλά,εσύ όπου με άνδρωσεςκι αυτή όπου με δάμασεκαι γνέφεις στους θαλασσινούς,σαν θες να τους φοβίσεις.Μετράω στους ορίζοντεςσ’ ατέλειωτες φουρτούνεςτο άλλο πρόσωπό σου,που ελλοχεύεις σ’ όνειρα,όπου τα πνίγεις στους βυθούςστ’ ατέρμονο το σκότος.Γονάτισα με σεβασμό,για να σε χαιρετήσω,με τα κογχύλια που κρατώκαι με τη δύση του ήλιουο ταπεινός ναυτικός με δάκρυαπου λάμπουν μες την άμμο.