Ίχνη, λιμάνια, τάφοι Εσύ πέθανες κι εγώ μετανιωμένος εραστήςψάχνω να βρω τα ίχνη σου, δεν είναι όμως εύκολο,γιατί δεν άφησα τίποτα μια και δεν είμαιχαράκτης επιτυμβίων ούτε ζωγράφος κοριτσιώνσε αττικές ληκύθους και δεν έχω το μαγικό το δίχτυγια να πιάσω αγνές ψυχέςπου έρχονται στα όνειρά μου.Μονάχα ο μαγνήτης της μνήμης μπορεί ν' αγγίξειτη λίγη χρυσόσκονη που μένει ακόμααπό το πέρασμά σου.Έστω κι έτσι είσαι αθάνατη κι ευτυχισμένηπαρέα με τα πουλιά και τα λουλούδια,με τ' αηδόνια που γλυκοκλαίνε τη νύχτα.Δυστυχισμένοι εμείς που αργοπεθαίνουμεσαν του νερού την άχνη που γίνεται σύννεφο,ψάχνοντας μάταια γι' απάνεμο λιμάνι του έρωτα,αφήνοντας ανάξια, ανεπαίσθητα ίχνη που κανέναςδεν θα τ' αναζητεί να τα κάνει τραγούδι.Άγνωστα, αδέσποτα σκυλιάνα τριγυρνούν στους δρόμους.