Σαν άκαρι του σύμπαντοςκαι κόκκος του απείρου,να 'μαι σπορά του τίποτακαι άνθος του ονείρου.Θα πρέπει πάντα να ξεχνώ,την πίκρα, την ανίακαι να οργώνω νου και γημ' ιδρώτα και λατρεία.Τους κόπους μου να χαίρομαισε τροφαντό πανέρικαι να πετώ την έπαρση,του διάολου μπεγλέρι.Να μένω πάντοτε πιστός,σε πράγματα μ' ουσίακι όχι στο υπερούσιο,από υπεροψία.