Η φωνή σουΔεν θέλω να σε τρομάξω. Όμως η φωνή σουτόσο παράξενη και τόσο βραχνή, που ακούγεταισα δίσκος γραμμοφώνου πειραγμένος.Οι λέξεις σου σπασμένες και σαν από ξένη γλώσσα.Κοίτα, αλλιώς μας μιλούσες το καλοκαίρι.Τραγουδούσες και ζέσταινες το παγωμένο φεγγάρικαι η ζωή σου χορδή τεντωμένη.Η φωνή σου καταρράχτης από φως και ροδοπέταλαπάνω στον κόσμο που συνέχεια σκοτεινιάζει.