ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΣΠΑΡΤΑΡΙΣΤΟΙ ΚΟΛΥΜΠΗΣΑΝ (Μνήμη Μανόλη Αναγνωστάκη)Η θλίψη, ένα δίχτυ ψάρια που δεν αξιώθηκαν ούτε να σπαρταρήσουν.Μα όσοι κολύμπησαν σε ανακριτικά γραφεία και κελιά, σε λέξεις δίχως κελάριακαι κρυμμένα κρασιά, σε βεγγέρες δίχως πυροτεχνήματαόσοι κολύμπησαν σε ανθρώπινα ποτάμια με ανάσα θανατοποινίτη, σε πυρομαχικέςσιωπές και πυρίμαχους στίβους ονείρωνόσοι κολύμπησαν ανάμεσα σε όσους κάνανε τον πεθαμένο, πλάι σε θηράματα κητώνκαι τεράτων, πάνω από σκελετωμένα ναυάγια ιαχών, κάτω από το άγρυπνο μάτι του νεκρού Θεούόσοι κολύμπησαν ολόκληροι σαν πεσκέσι στη μουσική της πλάσης,ε λοιπόν αυτοί γιατί να σπαρταρήσουν;ΥΓ: Οι ποιητές, ψάρια που δεν καταδέχονται σε δίχτυ να σπαρταρίσουν