[...] Ο Στάθης Κοψαχείλης, ως ικανός διηγηματογράφος, προσεγγίζει το υλικό του χαμηλόφωνα, υπαινικτικά, μ' έναν μαγικό ρεαλισμό που αναδύεται αξιοποιώντας τα απλούστερα στοιχεία -τη φύση, τα ζώα, τα νεύματα, τις αποσιωπήσεις- και υποβάλλοντας στον αναγνώστη μια βαθύτερη, ανησυχητική αίσθηση που συχνά προκαλεί ρίγος. Πρόκειται για το ίδιο ρίγος που χαρίζει η ποίηση [...]Γιάννης Παλαβός, περ. ΧΡΟΝΟΣ