ΕΠΙΚΛΗΣΗ Θα ’θελες να ήσουν χθόνιος θεόςνα γλιστράς σαν τον χρόνο στις χαραμάδες του χώρουνα σφυρίζεις άφατα νοήματα να ’ναι αμφίρροπη η έντασή σου μα ο δρόμος φιδωτός σού αφοπλίζει τη φόρα και της στροφής η καμπύλη σα μαλακός λόγος σε ησυχάζει απαλά πουδράρουν τα κοριτσάκια τα μάγουλά τουςμε τα άνθη της αμυγδαλιάς που έριξες.Αέρα, μη σκορπάς τη δύναμή σου δεν φταις εσύ που δεν στέκεται στο ύψος της η απόφασηκαι ο λόγος δεν πνίγεται στη βοή σου αλλά στην άλλη την υπόγεια σιωπή. Όσο σκληρός και να θέλεις να φανείςδεν επιτείνεις τη φθορά μάρτυρας είσαι απλός της εξουσίας της. Στέλνεις τις φωνές μακριά να προδώσουν χιλιοειπωμένα μυστικά κι όταν μπαίνεις κάτω απ’ την πόρτα και μουρμουρίζεις δεν φταις εσύ που ανατριχιάζει το σπίτι αλλά η πρωτότοκη ενοχή μας.Αέρα, εσύ έμαθες στο βαμβάκι να κρατιέται γεράνα μην το πάρει το σύννεφο που το γλυκοκοιτάζει πιο επίφοβο είναι το σταμάτημά σουη ηρεμία ευάλωτη όταν κοπάζεις.Αέρα,φύσα, φύσανα μπερδευτούν τα μαλλιάνα ξεμπλέκονται αργά αργάσα δίχτυανα ΄χει και η υπομονήκάτι πιο ελαφρύνα ξεχνιέται.