Ίσκιοι παλιοί, θολοί, νοσταλγικοίΈρχονται απρόσμενα σαν όνειρα ξανάΝα ζήσουνε για μια στιγμή μονάχαΗ θλίψη επιστρέφει, μαζί της κι η δειλή χαράΠου άνθισε κάποτε εκεί μες στον ορίζοντα της νιότηςΊχνη που χάθηκαν από τον οίκο της ζωής παντοτινάΜονάχος τώρα τραγουδώ, τι κι αν οι γύρω δεν ακούνε;Άσματα στα χείλη σαν τα πουλιά πετούνεΔοξολογούν σεμνά τα περασμέναΉρεμος χώρος ιερός των ταπεινών της ψυχής μυστηρίωνΤα βήματα επιστρέφουν εκεί απ' όπου ξεκίνησαΑιώνες πριν, λίγες στιγμές μετά την πρώτη γέννησή μουΣκληρή καρδιά, ησύχασε τώρα πιαΚαι άκου όσο γίνεται πιο σιωπηλά κι ευλαβικάΤον ήχο που φέρνει ο άνεμος μέσα από τον καλαμιώναΚι αν όσα πω φανούν απατηλάΓνώριζε εσύ που δυσπιστείς ακόμαΣτα όνειρα ζουν καμιά φορά πολύτιμα όντα.