Ο ΠΟΙΗΤΗΣΕξορύσσει ένα κομμάτι από παλαιόπόνο και το σμιλεύει. Λειαίνει τις γωνίες,αποποιείται μερικές προεξοχές, το απομακρύνειγια να το βλέπει καλύτερα,συνεχίζει με τη σμίλη ορθολογίζονταςτις ασυμμετρίες και καταφέρνει ένασχεδόν τέλειο βότσαλο, σχεδόν αλαβάστρινο,το οποίο προικίζει με τηνεξαίρετη ιδιότητα να απορροφάει,αλλά και να εκπέμπει ένα ασαφές φως,του οποίου η ένταση μετράται σελυχνίες επούλωσης ή εξιλέωσης.[Από την έκδοση]