Κοίτα τώρα να σφαλίσειςστο παρήγορο σκοτάδιό,τι τα μάτια σου καθρέφτισανμέρα τη μέρασταλιά σταλιά τη λάμψηαφρισμένες θάλασσες και βαθύσκια δάσησώματα που αστράφτανεαλειμμένα με το μέλι του ήλιουΒγαλμένη απ' το πέλαγος ξαπλωμένη στο βράχο με τα δόντια να τροχίζει το παγωμένο χαμόγελο σου 'δειχνε αληθινά πως ομοιώθηκες τον κόσμο την ωραία κι υπαρκτή οφθαλμαπάτη