Σαν αυτό που ξαφνικά καταπρόσωπο δυο οδοιπόροιαντικρίζουν πατώντας μιαν έρημη βουνοκορφήκαι ασάλευτο είναι το γκρίζο του πέτρα στην πέτραώσπου αργά κινεί τις φτερούγες και ανοίγεισώμα ορίζοντας ένας κυματισμός άπλωμαανασηκώνεται λίγο στρέφεται κοιτάζει λεςθα πλησιάσει μα φεύγει έρχεται ξαναφεύγεικύκλους κάνει που μεγαλώνουν στον ουρανόμακραίνει χάνεται δεν θα φανεί αλλά φαίνεταιμία φορά κι άλλη μία και μια τελευταία φοράκαι πάει έφυγε πια έχει μόνο αφήσει να μένειτο πέρασμά του εκεί αδιατάραχτο σχήμανα γυρνάει να κοιτάζει ο ένας τον άλλο να ρωτάπες μου τον είδες; πού να πηγαίνει; πώς να τον λένε;άραγε έτσι κι η θύμηση παντοτινά θα πλανιέται;κι ας είναι μέσα στη βοή κι ας είναι τόσοι δρόμοι;