Άλλοτε τρυφερά, άλλοτε επώδυνα, τα διηγήματα του Νίκου Κύρκου κρατούν, ως το τέλος, έντονο το ενδιαφέρον μας, με τον ζωντανό, άμεσο λόγο, τη λιτή δομή, την πολύ καλή αφηγηματική ροή. Σκηνές της καθημερινής ζωής, εικόνες, ανάσες λιγόλεπτες, επιθυμίες ανικανοποίητες, συνθέτουν το σκηνικό των διηγημάτων, που μέσα τους ζει και κινείται ένας ολόκληρος μεγάλος μικρόκοσμος. Ένας κόσμος που έχει ανάγκη από αυθεντικό, ψεύτικο χαμόγελο. Έστω, αυτό, της Έλενας.