ΠΑΟΥΛΙΝΟ: ?ραία, και εκείνος ο σύλλογος…;ΚΑΡΜΕΛΑ: Ή ό,τι είναι, τέλος πάντων… Έτσι, για να θυµόµαστε.ΠΑΟΥΛΙΝΟ: Τι εννοείς;ΚΑΡΜΕΛΑ: Να· για να διηγούµαστε όλα όσα συνέβησαν, και γιατί, ποιος έκανε αυτό, τι είπε ο άλλος…ΠΑΟΥΛΙΝΟ: Και για ποιον λόγο;ΚΑΡΜΕΛΑ: Για να µνηµονεύουµε τα πάντα.ΠΑΟΥΛΙΝΟ: Σε ποιον;ΚΑΡΜΕΛΑ: Σε εµάς… και σε όσους θα έρθουν…ΠΑΟΥΛΙΝΟ: (Μετά από µια παύση) Να µνηµονεύετε τα πάντα…ΚΑΡΜΕΛΑ: Ναι, να τα φυλάξουµε… Γιατί οι ζωντανοί, όταν έχετε γεµάτη την κοιλιά και φοράτε γραβάτα, ξεχνάτε τα πάντα. Και υπάρχουν πράγµατα που…ΠΑΟΥΛΙΝΟ: Το λες για εµένα; Πιστεύεις ότι έχω ξεχάσει κάτι;ΚΑΡΜΕΛΑ: Όχι, δεν το λέω για εσένα… Αν και, ποιος ξέρει… Άσε τον χρόνο να περάσει και τότε ξαναµιλάµε…ΠΑΟΥΛΙΝΟ: Τότε ξαναµιλάµε… Πότε;ΚΑΡΜΕΛΑ: Καλά· που λέει ο λόγος. (Επικρατεί µια σιωπή. Χάνονται και οι δυο στις σκέψεις τους, σαν σε διαφορετικά πεδία)