Πόσο λατρεύω να ολισθαίνειςσε δρόμους του κορμιού μουαφάγωτουςκι εσχατικούς.Και να με τρυγάς.Με το νεανισμό αγριόχηνας.Σαν κάτι κυνηγόσκυλα σπρίγκερ σπάνιελπου αρέσκονται να ξεκοκαλίζουνως το μεδούλι των πληγών το θήραμά τους.Προτιμώ χίλιες φορές τα χάδια σουαπ' την αλάξευτή σου φλυαρία,που ούτε να την παρωδήσω μπορώούτε να τη χλευάσωμ' ένα ποιητίζον έστω χουγιαχτό μου.