Είμαστε ζωντανοί κάτω από τους πέτρινους ιβίσκουςΤ' αγάλματα έσπασαν μέσα στη νύχταΤο κρηπίδωμα του λιμανιού ράγισεΣαν την φωνή του καλοκαιριούΤα κύματα τραβήχτηκαν πίσω στη θάλασσαΗ γη κινήθηκε απότομαΟι κάτοικοι κοιτούσαν με μια θλίψη στο χέριΑυτό το καλοκαίρι ήρθε σαν ένα δένδροΓυμνό από τη θάλασσαΤα λεία μάρμαρα που είχαμεΤα δώσαμε στο χρόνο κι έφυγεΠαίρνοντας μαζί του την πόληΤης Κω που αγαπήσαμε.