ΤΡΟΠΙΣΜΟΙΑς φθαρώ λίγο λίγοστο φωςλύγισέ με αλλιώς.Κι όπως χάνομαι—προοδευτικά—στην πάχνηαπόηχος του κόσμουγίνεή στάχτη. Η ΩΡΑ ΤΟΥ ΥΠΝΟΥΜέσα στα τείχηάκου τη βαθιά σιωπήτα παιδιά εξασκούνταιστη λήθηοι τροφοί τα φιλούνστα μαλλιάκάποιο ποίημαπεριμένει την ώρα τουκάποιος λέει: είναι αργά.