Με αυτή την πρώτη συλλογή ο Ιούλιος-Μιχαήλ Ευλάμπιος εισέρχεται στο πεδίο της Ποίησης προτείνοντας την εξύφανση ενός μικρού λυρικού τοπίου. Σε αυτό «χωρούν» κι εξακτινώνονται το Εγώ και το Εσύ, το διαρκές δίπολο της ύπαρξης. Κύριο μέλημα του δημιουργού στο «Μνημονολόγιο» είναι η ανάπτυξη μιας λεπτής, ιδεατής συνθήκης στοχασμού, εξομολογήσεων αλλά και διατύπωσης του ανείπωτου και του αιώνιου, του συναισθηματικά θαυμαστού.ΤΡΕΙΣΣφηνώνει η Πανσέληνοςμε φως την πόρτα.Υπερχειλίζει τ’ αδύνατο.Πόσες φορές προσπάθησανα δω το άδικο πριν γεννηθεί.Μα αντρώθηκε η γνώση μέσα μουπως πριν χαθείς εσύείχα χαθεί εγώ.Πριν κλείσει το παντζούριπριν κοιμηθούν τα κλήματαπριν ο Θεός νυστάξει,κι αφήσει την ελπίδα μισοφτιαγμένη.Δύσκολες οι ώρες που ξοδεύονται για σένα.Μα πόσο αγαπώ αυτό το άδικοπου η φύση μου επιβάλλει.ΚΥΡΙΑΚΗΑπό την άκρη του σκοταδιού ξεκίνησε η πρώτη, η σημερινήβροχή. Φούσκωσε μολύβδινη πίσω από τις πέρα λεύκες κι έπειταξεφύλλισε τα γεράνια στο κατώφλι με ακροδάχτυλα παιδικά.Την άκουσα στις παρυφές του ύπνου καθώς σκόρπισε τα παιχνίδιαστην αυλή κι έφτασε ως το παράθυρο της κρεβατοκάμαραςδιανύοντας, αναπάντεχα, την απόσταση μεταξύ όσων στ’ αλήθειαέγιναν και όσων θα μπορούσαν, κάποτε, να γίνουν.Ποτέ η βροχή δεν ήταν τόσο μικρή όσο σήμερα. Ποτέ η ευτυχίατόσο καλά κρυμμένη.