Η αφήγηση ανάμεσα στους στίχους αποκαλύπτει μια σειρά από συνειρμούς: η ταυτότητα του προσώπου, η συγκινησιακή ένταση και ο επιχρωματισμός του τώρα για τα μελλούμενα, το ανεστραμμένο γεγονός ως ωφέλιμο σημάδι, η αίσθηση του έρωτα έναντι της τριβής με την καθημερινότητα. Η ποιήτρια αναπολεί και ταυτόχρονα προτείνει, αντιπαραβάλλει τη δύναμη της θέλησης με την επιθυμία, δηλώνει τη διαρκή, κρυφή πίστη στη ζωή. [Δείγμα γραφής:]ΟΚΤΩΒΡΙΟΣΆρχισα να ζητάω περισσότερο ύπνογια να μπορείς να με ξυπνάςή να με βρίσκεις στο όνειρονα με αγγίζεις στις Εννεάδες του Πλωτίνουποτέ δεν ντύθηκε ομορφότερη αποστολή η νύχτανα προλάβει το άλλο πρωινόζάλη του φθινοπώρου στους αστραγάλουςένας άντρας μού κρατάει το χέρι γερά