ΜΕΓΑ ΤΟ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΗΣ ΚΡΑΤΟΣΜας άφησαν στη θάλασσα Με κουβαδάκια πλαστικά Να χτίζουμε στην άμμο Μάθημα πρώτο της ζωής Που αλμυρά το πλήρωσαΚι ο ήλιος που ήταν αδερφός Με έκαψε ολόκληροΤις στάχτες μου στο πέλαγος σκορπώντας Πρίμα να πάω στα κομμάτιαΜα όσο έχει άμμο η κλεψύδρα μου Θ’ αφήσω τούτη την ακτήΝα ανοιχτώ χεριά χεριάΜε κύματα κι ανέμους να τα βάλω Έστω κι αν πάω αύτανδροςΜα άνανδρος μη ζήσωΑντί σωσίβιο να ψάχνω να πιαστώΣε μια σταλιά στεριάς προτού πνιγώ Χίλιες φορές μια τρύπα στο νερό Να κάνω