Η Αλίκη με ρώτησε:-Πού κατοικούν τα φαντάσματα;-Στις σπηλιές του μυαλού, της απάντησα.-Και τι κάνουν εκεί, με ξαναρώτησε.-Θυμούνται, θυμούνται για πάντα, ήταν η απόκρισή μου.-Μα αυτό είναι ένα πραγματικό μαρτύριο, μου παραπονέθηκε.-Κι όμως αυτό κάνουν, συντηρούν τη θύμηση, αυτός είναι ο μοναδικός λόγος της ύπαρξής τους. Όταν η θύμηση χαθεί, εκείνα αυτομάτως παύουν να υπάρχουν, όπως ο καπνός που χάνεται όταν σβήσει η φωτιά.-Παράξενα που είναι τα φαντάσματα, μου είπε, κοιτάζοντάς με με ορθάνοιχτα μάτια απορημένη.