Διαλέγω το λευκό είναι ο τίτλος της ποιητικής συλλογής που πραγματεύεται τη συνειδητή επιστροφή στη χαρά και την αισιοδοξία. Η ψυχαναγκαστική εμμονή στη θλίψη, η καταστροφική αυτολύπηση κι η μηδενιστική θεώρηση του κόσμου περιγράφονται ως νοσηρές παγίδες της ψυχής. Το φως είναι υπαρκτό κι αποτελεί δικαίωμα του καθενός! Η χαρά δεν είναι παρά μια απόφαση! Το τέλμα της θλίψης είναι το λασπερό ναυάγιο που εγκλωβίζει την ψυχή και την πνίγει. Η άνοδος στο φως γίνεται θριαμβευτικά μέσα σε μια βροχή από λαμπερές σταγόνες.ΔΙΑΛΕΓΩΔιαλέγω το λευκό, το φρέσκο χιόνιτο άγραφο χαρτί μου που μουρμούριζετην πόρτα που ξεκλείδωνε στο φωςπρωί Σαββάτου κι η καρδιά τρελά χτυπούσε.Διαλέγω το κενό, το δίχως όνοματο όνειρό μου που αδέσποτο γυρνούσετο κρυφογέλιο των παιδιών στ' άλικα χείλη τουςτο νέο που δεν σκούριασε στα χέρια.Κάθε ανείπωτο ζητώ κι αχαρτογράφητο,αν μου δοθεί ποτέ η χάρη να διαλέξω.