ΜΝΗΜΗΌταν νύχτωνεκαι πλέναν οι κοπέλεςτα ντροπαλά τους στήθηγνέφαν στο φεγγάρι και του μιλούσανε.Πέρα, στον κίτρινο κάμποτο καρπούζι ωρίμαζε σιωπηλά· συντροφιά με τα ήρεμα όνειρα που περιμέναν να γίνουν αλήθεια.ΡΑΓΕΣΑκούω το τρένοπου δεν έρχεταιλες και υπάρχει.Εμείς στον τόπο μαςδεν έχουμε τρέναδεν έχουμε εργοδηγούδεν έχουμε ράγες.Ράγες.Η ΦΩΝΗΣυχνά οι σκέψεις σου σε φέρνουνε σιμάστα παλαιά συμβάντα που νοσούν, στην κλίνη της ανίατης μνήμης.Τίνος είναι η φωνή που ρωτάει γιατίγιατί τότε αυτό, γιατί τότε εκείνο;Ψυχρή φωνή, ωμήσαν το βλέμμα του φονιά πριν το μαχαίρι.Μα λίγα ξέρει για τη ζωήη φωνή.Πόσο δύσκολο είναι να είσαι.