Στο βιβλίο που έμελλε να αποτελέσει τη Βίβλο του κινήματος για την αποχρηματοδότηση της αστυνομίας, ο Άλεξ Βιτάλε, αφενός, «ανακρίνει» έναν προς έναν τους επίσημους στόχους της αστυνόμευσης —από την σεξεργασία και τα ναρκωτικά ώς τους αστέγους, από τους ψυχικά ασθε- νείς μέχρι τους μετανάστες— τεκμηριώνοντας πώς αυτή αποτυγχάνει παταγωδώς σε όλους. Αφετέρου, σκιαγραφεί τον αληθινό της στόχο: να τραβάει μια «λεπτή μπλε γραμμή ανάμεσα στους έχοντες και τους μη έχοντες». Ο ιστορικός της ρόλος —«η ανίχνευση και υπονόμευση κινημάτων που απειλούν την οικονομική και πολιτική καθεστηκυία τάξη, ανεξάρτητα από το αν υφίσταται εγκληματική ενέργεια»— αντανακλάται στους προγόνους της: Πληρωμένοι απεργοσπάστες, μπράβοι των εργοδοτών, λευκοί έποικοι κυνηγοί ιθαγενών, περίπολοι επιτήρησης των μαύρων σκλάβων και τεχνικές καταστολής των αντιαποικιοκρατικών αντάρτικων…