Ειρκτή:Δεν ήταν ούτε αγάπη, ούτε μίσος ούτε οίκτος.Αλλά η ανάσα της ζωής και το ρίσκο.Λάμπει όταν βγαίνει ο ήλιος την αυγήκαι όταν δύει κρυφά με τα άγιαηλιοτρόπια του πλανήτη.Όταν λάμπουν τα στοιχεία των κυττάρωνοι ήχοι παίζουν με τους θρήνουςκαι ο ουρανός παίρνει το δικαίωμαγια αγκαλιές και χούφτες με το νερό.Τότε η καρδιά απολαμβάνει τους προσωπικούςβηματοδότες της. Είναι ο ψάλτηςτων κοντακίων και τα πηδάλια της φύσης.Ζούμε έστω και στην ειρκτή.Φτωχό μου αγιόκλημα, γυρεύειςάνθρωπο για να γαντζωθείς ματαίως.Στο τέλος καίγεσαι, αλλά μας ανέχεσαι.Ευτυχώς!