ΕΝΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟΣβήνουν οι άνθρωποιΣαν τις σκιέςΧαράματα στα πεζοδρόμια.Ξένοι με ξένων σιωπήΝα τους βαστάει το χέρι στο φευγιό.Κι όσοι θυμούνταιΡίχνουν το βλέμμα στο κενό για λίγοΚι έπειτα ξεχνούν.Είναι το σύνηθεςΓιατί αλλιώς δεν έχει άλλο μέλλονΜήτε παρόν αυθύπαρκτο και βιωμένο από κοινούΚι ως είναι φυσικόΌσο φυτεύεις παρελθόν κι αυτό θεριεύειΘερίζεις χάπια ή οινόπνευμαΉ όποια άλλη τρέλα είναι συμβατήΓια να σταθεί και να ριζώσει ο νους.Μα δεν κρατούν τα γόναταΚαι τα τραγούδια και τα ποιήματαΚαι θέλει κι άλλο λίγο ακόμαΚι όλοι μας ξέρουμεΗ ιστορία αυτή πού καταλήγει.