Ο Γιάννης Κοκμοτός ακολουθώντας τα χνάρια του Οδυσσέα περιδιαβαίνει τις ατραπούς της ανθρώπινης ύπαρξης μ’ έναν ιδιότυπο και στοχαστικό τρόπο, αγγίζοντας θέματα υπαρξιακά και κοινωνικά.Τα χρώματα του δειλινούΠάλι τα μάτια σου σπατάλησεςπαντού κοιτώντας, δίχως να βλέπεις τίποταπάλι τη σκέψη σου έφθειρεςσ’ ανούσιες παρατηρήσεις.Όλα σου δόθηκαν απλόχερα και τα ’χασεςαδιάφορος στην εξοργιστική σου ανοησίαξεχνώντας πως η εκδίκηση είναι του Καιρούξεχνώντας πως η μέρα τελειώνειφέρνοντας πιο κοντά την άσπλαχνη στιγμήπου το σκοτάδι πέφτει και όλα σβήνονται μακριάκι εσύ –γεμάτος τρόμο–βλέπεις για πρώτη σου φοράτα χρώματα που φέγγουνε στη δύσηλίγες στιγμές προτού τα μάτια σου αδειάσουνεορφανεμένα απ’ τη Νύχτα.