ΓΡΑΜΜΑ ΣΕ ΜΙΑ ΦΟΙΤΗΤΡΙΑΓέμισα πια απ' τον αέρα σουΜε έπνιξε το βλέμμα σουΚαι τι κρίμα που η πατρίδα σου με όριζε σαν ξένοΗ μορφή σου απροσδιόριστηΚαι μόνο απ' τις σκιές που αφήνεις πίσω σουμαντεύω τα ψήγματα του πόνου σου.Αψήφησες τις ρωγμές σου, σ' αψήφησαν κι αυτέςΚι ίσως γι αυτό είσαι ακόμα ζωντανήΌμως τι κι αν μπορείς και περπατάς;Τι κι αν ουρλιάζεις τα τραγούδια που λέγαμε τότε;Αφού από συνήθεια περπατάς και τραγουδάς από συνήθειαΑπό συνήθεια κλαις και από συνήθεια προσκυνάςΠοιο έρεβος στέκει πάνω στις δάφνες και σε ντύνει με σιωπές;Μας τυφλώσανε και είπαμε ευχαριστώΚι αν επιβιώσαμε, πού να 'σαι τώρα;Στις ξέρες που μας φέρνει η εγκατάλειψηΜας ξερνάει η πόλη μακριά απ' τα σοκάκια τηςΚαι 'συ ξεχύνεσαι στη νύχτα να κοπάσεις τις μνήμες σουΜα θα σε κυνηγάνε για μια ζωή κι άλλο τόσοΘα σε καρφώνουνΚαι θα ξυπνάς απ' τη νάρκη σου πριν πέσεις ξανά.Ήταν η απουσία ή η αποτυχία που μας απογοήτευσε;Ποιος ξέρει...Λυπάμαι μόνο που τον πιο αργό θάνατοτον επιβάλλαμε εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας.Θα ήθελα να σε ξαναδώ, τυχαία, έξω από κάποιο σινεμάή σε κανένα στέκι που συχνάζαμεΔεν θα 'χω βέβαια κάτι να σου πωΑλλά θα μπορώ ακόμα να σε κοιτάω ατέλειωταΑ, έχω ακόμη τη φωτογραφία που μου 'χες δώσειΈχει ξεθωριάσει πλέονΈχει μείνει ένα ανατριχιαστικά κυνικό άσπροΞεθωριάσαμεΧαιρετισμούς στα παιδιά του Δεκέμβρη...........