Η κυρία ΡήγαΗ κυρία Ρήγα πάντα με χαιρετάειμου πιάνει την κουβέντα στην εξώπορταλέει πως περιμένει κάποιο γράμμα—αν γράφει τ’ όνομά της να το ξεχωρίσω.Η κυρία Ρήγα πάντα φοράειένα πράσινο πουκάμισο ριχτόγαλάζιο παντελόνι και παντόφλες—τα μάτια της με απλωμένη μπλε σκιά απ’ το πρωί.Η κυρία Ρήγα με πετυχαίνει πάντοτε στις σκάλεςκάθεται στο υπόγειο κι εγώ στον πρώτοκάθε φορά ρωτά ποια είμαι—αυτή που βιάζεται / εκείνη στέκει.Η κυρία Ρήγα κάνει πάντοτε θόρυβο όταν ξυπνάειείναι αυτή που θέλεις ν’ αποφύγειςπου περιμένεις να περάσει για να βγεις απ’ τ’ ασανσέρπου περιμένεις να κατέβει για να μπεις στην πολυκατοικίαη κυρία Ρήγα είναι πάντοτε αυτό που θέλεις ν’ αποφύγεις:η υπενθύμιση της μοναξιάς που περιμένεις.