Με βλέπω σαν σε όνειρο, να σέρνομαι στην προκυμαία.Υπάρχω;, λέω, κ' ύστερα δεν υπάρχεις!Η προκυμαία εξαφανίζεται,καθώς η σκοτεινή κόρη του Χηρόλακκα ελλιμενίζεται.Μεσίστια κυματίζει η σημαία,στο πηδάλιο, ο καπτάν- Ταξιάρχης.... Μου γνέφει η πανσέληνος από ψηλά,ενώ τ' αστέρια παρακολουθούνε σιωπηλά.Οι ουρανοί, με ραίνουνε με άνθη!Με πήρε και με σήκωσε στον Κάτω Κόσμο, η Οιάνθη...Μια Γκραν Γκινιόλ συνομιλία με την Πρέβεζα του Κώστα Καρυωτάκη.