ΔΙΣΤΟΜΟΕκείνο το καλοκαίριστον ουρανό πλανιόταν βιασμένη η Ανάστασηκαι ο ήλιος με διάτρητα τα στήθη από καρφιάμετρούσε του κόσμου τους κατατρεγμούς.Ήταν τότε που τα μιλήματα των χελιδονιών έσβηνανπίσω από πετρωμένα σύννεφα και μέρες αιχμάλωτες.Κολασμένοι άνεμοι της βαρβαρότητας με υψωμένες λόγχεςθέριζαν στάχια φοβισμένα και χαρές αγέννητες.Ο ραγισμένος ουρανός σταυροκοπιότανστο αιμοσταγές σκοινί της αγχόνηςκαι η γης ανάβλυζε αίμα ζώντων και τεθνεόντων.Η παπαρούνα με κατακόκκινα μάτιααντικρίζοντας την εκατόμβηαπέστρεψε το πρόσωπό της από τις πύρινες φλόγεςκαι κούρνιασε στις θυμωμένες πέτρες του Δευκαλίωνα.Και ύστερα… μίλησε η εκεχειρία της σιωπής.Της ύποπτης σιωπής που ανάγκασε την Ιστορίανα ντυθεί το ματωμένο ρούχο της παπαρούναςκαι με σκυμμένο κεφάλι να παρελάσειμπροστά στην αυθαίρετη αμαρτίακαι το φρικαλέο άδικο του Διστόμου.