ΕΝΑ ΚΑΤΙ ΠΙΟ ΑΡΓΑ:Ένα κάτι πιο αργά σιωπές και παροράματα καταπίστευμα η ζωή μουένα σωρό παροπλισμένα δρομολόγιααπ' το εδώ στο τίποτασε κάτι ημιθανή αστικά λεωφορεία.Ακούω τους ήχους που ξυπνάνεβαθιά μέσα απ' το χώμακαι καμώνομαι πως τους προσέχωτι νέες φρίκες καιροφυλακτούνεκείνες οι άλλες φωνέςπου μου μιλάνε σε γλώσσες παράξενεςάλλεςσε άλλα αιμοσφαίριαπου κυλάνε παράσιτα στο αίμα μουξέναξενιστήςεξωγήινης ζωήςΈνα κάτι πιο αργά σκηνοθετώντας άγχη φυλακές και βιβλικές φοβίες. [. . .]