ΕΡΕΙΠΙΑΉμουν αηδόνι κι έγινα νοτιάςμε τ’ άστρο στη χούφταάγγελος λησμονιάςγιασεμί της ασβεστωμένης εκκλησιάς σουφιλί άχραντο της σκέψης σουΑυγουστιάτικο μεθυσμένο φεγγάριμισάνοιχτο παραμύθι στην καλντέρατης καρδιάς σου.Ήσουν παιδίκι ενηλικιώθηκες σε μια νύχταόταν έφυγαν τα πετροχελίδονα για πάντα.Ψυχή μου, δεν συστεγάζονται τα ερείπια.